Loslaten

‘Loslaten’ hoort erbij als je kindjes krijgt, werd me altijd verteld. Dus wanneer ik mijn eerste zoontje kreeg en na drie maanden terug ging werken dacht ik dat dat vreemde gevoel erbij hoorde. Dat knagende gevoel dat een deel van jezelf kilometers ver van je verwijderd is en je terug aan het werk moet alsof er niets gebeurd is. Achteraf bekeken was ik er niet klaar voor, het voelde allemaal zo wrang. Maar dat gevoel heb ik toen professioneel gegeneerd… Gelukkig heeft mijn zoontje, nog steeds, het karakter om zich ‘gemakkelijk’ aan te passen van zodra hij zijn omgeving (en de bijhorende regels) door heeft, waardoor dat wrange gevoel stilaan weg ebte en ons leven vlotjes verder ging.

Maar, naar dat leren luisteren naar mijn gevoel, wat de vroedvrouw mij van in het begin aangeleerd heeft (dankjewel Elke!), heeft mijn kijk op de maatschappij veranderd. Ik ben veel beginnen lezen over babys, hechting, slapen, huilen en zowat alles was met verbindend opvoeden te maken heeft.

Bij mijn tweede zoontje besloot ik om pas op 6 maanden terug te gaan werken. Ik had gelukkig de mogelijkheid om ouderschapsverlof bij te nemen. Bij hem volgde ik dus meer mijn gevoel waardoor we die eerste zes maanden onafscheidelijk waren (lees: draagdoeken, samen slapen, enzovoort). Maar de overstap naar het werken en de crèche was niet evident. Eigenlijk waren we er ook dan niet klaar voor, en in tegenstelling tot mijn oudste zoon, liet mijn tweede zoontje dat heel goed weten. Een half dagje wennen deed eigenlijk niets en mijn zoontje huilde heel veel de weken erna. Hij werd regelmatig ziek en ik ging met een rotgevoel werken. Na 2 maanden ging het beter. Maar ik denk nog steeds met een knoop in mijn maag terug aan die periode…

Ik begon meer en meer het huidig systeem in vraag te stellen. Hoe gaan we om met onze baby’s? Op drie maanden verwachten we dat alle mama’s terug gaan werken en dat één verzorgster zes baby’s tegelijk kan verzorgen? (en 8 kruipertjes en stappertjes van zodra het geen ‘baby’s meer zijn) Onze kindjes verdienen meer, veel meer. Het gaat hier om onze volgende generatie en die generatie steken we weg in crèches en naschoolse opvang omdat we allemaal 8 uur per dag moeten gaan werken (en ik zeg ‘moeten’ want veel ouders hebben de keuze niet om thuis te blijven). Dit zorgt voor een hoop stress bij ouders en kinderen. En het ene kind gaat daar al wat makkelijker mee om dan het andere. Maar hierop flexibel kunnen reageren is niet altijd mogelijk.

Dus wanneer we aan een derde kindje begonnen heb ik besloten om 3 maanden langer thuis te blijven en te gaan werken wanneer mijn dochter 9.5 maanden was. Ik heb 6 maanden voltijds tijdskrediet kunnen nemen, wat financieel net haalbaar was. We hadden het leuke plan om diezelfde maanden een grondige renovatie aan ons huis te laten doen…

Ik was die maanden graag een thuisblijfmama en we deden alles op ons tempo en naar ons gevoel. Maar na 10 maanden was ik ook blij om terug te gaan werken en mijn wereld terug breder te maken. Ik was er klaar voor. Maar was mijn dochter er ook klaar voor? Na de ervaring van mijn tweede zoontje zijn we met een klein hartje terug naar dezelfde crèche gegaan en heb ik het anders aangepakt.

We zijn begonnen de eerste week van augustus na de jaarlijke zomersluiting zodat we nog een rustige zomermaand hadden om ons aan te passen aan het nieuwe ritme. Voor die eerste week heb ik bij de crèche erop aangedrongen om de hele week te mogen gebruiken om te ‘wennen’ in plaats van de gebruikelijke halve dag. En het mocht.

Dus op maandag mocht ik samen met haar twee uurtjes blijven. Deze twee uurtjes hebben voor mij veel gedaan. Je ziet hoe het eraan toe gaat overdag (wanneer alle ouders weg zijn) en het was fijn om te zien dat alle kindjes daar vrij gelukkig waren. Mijn dochter heeft er zelf ook veel gespeeld en ik heb op mijn gemak kunnen praten met de verzorgsters. Dat ik er op mijn gemak was, deed volgens mij ook veel voor mijn dochter. Dinsdag is ze dan diezelfde twee uurtjes geweest  (van 10 tot 12u) maar dan zonder mij. Ze heeft er gegeten en zelfs geslapen. De verzorgster had me goed gehoord als ik vertelde dat ze het niet gewoon was om alleen te slapen, dus sliep ze in een parkje in de speelruimte en heeft ze haar niet alleen gelaten (iets wat voor mij goud waard was). De tweede dag bleef ze twee uurtjes later (van 10u tot 14u) en ook dan verliep het wel ok. Mijn dochter was natuurlijk niet op haar gemak en huilde veel maar ze werd er vrij goed opgevangen waardoor ik een geruster hart had. Donderdag weer twee uurtjes langer (van 9u tot 14u) maar dan besloten ze om haar toch in de slaapruimte te leggen… Ze heeft toen geweend maar niet heel lang, vertelden ze mij. Dit vind ik nog steeds een verschrikkelijke praktijk maar ik weet ook dat ik niet anders mag/kan verwachten. Mijn dochter is er niet het enige kindje en de verzorgsters doen hun best met de middelen die ze hebben. Ik hoop dat ze thuis alle stress kwijtraakt wanneer we s’nachts samen slapen… En dan vrijdag ging ze een hele dag (van 9u tot 16u). De hele maand augustus hebben we dan geprobeerd om haar dagen ook zo kort mogelijk te houden (dus van 9u tot 16u), wat doenbaar was aangezien we sowieso niet veel werkten door de schoolvakantie.

Deze extra aandacht die ik gaf aan het wenproces in de crèche heeft ervoor gezorgd dat ik haar op ons tempo kon loslaten. Mijn dochter begon toen ook net te kruipen waaroor ze er naar mijn gevoel ook meer klaar voor was, ze werd minder afhankelijk. En nu, een maand later gaat het goed.

Mijn gevoel volgen, én een goed gesprek met de vroedvrouw over mijn bezorgdheden een paar maanden ervoor heeft me het nodige zelfvertrouwen te geven om te luisteren naar mezelf en mijn dochter. En dus hoorde ‘loslaten’ ook hier erbij maar dan op ons tempo. En dat knagend gevoel is er nog steeds (hoort bij het ‘mama-zijn’ zeker…) maar deze keer kan ik dit plaatsen en aanvaarden.