De taal van huilen – Aletha Solter

Voor ons uitgevroed door Jennifer Van Araignien

‘De taal van huilen’ is één van de boeken van Aletha Solter, grondlegger van ‘aware parenting. Ik raad dit boek aan als je in elke vezel van je lichaam voelt dat je kind alleen laten huilen verkeerd is. Maar zelfs al voel je dit niet zo aan, raad ik je tóch aan om het te lezen. Het kan je een ander perspectief bieden en komaan, het is maar een dun boekje 😉.

Het boek heeft mijn rotsvaste overtuiging mijn zoontje niet alleen te laten huilen bevestigd. Ik ben dus niet gewoon te soft en heb nu een wetenschappelijke back-up! Maar het heeft me trouwens ook enkele gigantische eyeopeners opgeleverd die mijn visie op huilen helemaal veranderd hebben.

Bevestiging van mijn overtuiging: je laat kinderen nooit alleen huilen

Volgens Solter mag je kinderen die huilen NOOIT negeren. Baby’s wenen niet om hun ouders te manipuleren! Geen aandacht geven aan een huilende baby, al is het maar voor 5 minuten, kan ervoor zorgen dat die zich in de steek gelaten, doodsbenauwd, in de war of machteloos voelt en dit heeft een slechte invloed op hun ontwikkeling. Je moet altijd zorgzaam reageren door hen op te pakken en vast te houden. Je zoekt uit of er sprake is van een lichamelijke behoefte (honger, kou,…) en uiteraard vervul je die dan.

Voilà. Helemaal akkoord!
En dan nu wat eyeopeners…

Eyeopener 1: huilen moet niet altijd per direct gestopt worden

Is er géén sprake van een lichamelijke behoefte (en er is dus ook medisch gezien niets mis!), dan huilt je baby gewoon om spanningen te ontladen. Huilen is een natuurlijk herstelproces dat via tranen afvalstoffen afvoert (net zoals gaan plassen!) en op die manier mensen van álle leeftijden helpt de gevolgen van stress te verwerken.

Je houdt in dit geval je baby gewoon vast en accepteert het huilen. Je probeert het huilen in dit geval dus NIET per direct te stoppen. Dus ook goedbedoelde handelingen als een tutje geven of je baby wiegen doe je beter niet. Dit was voor mij dus al een eerste dikke, vette eyeopener! Ik had zelf ook de neiging om elk huiltje direct te willen stoppen want ik voelde me ongemakkelijk en een slechte moeder als mijn zoontje huilde.

Eyeopener 2: verdriet mag er zijn en moet niet altijd opgelost worden

Af en toe hebben kinderen dus nood aan een goede huilbui (don’t we all 😉?). En dan moeten wij als ouders gewoon bij hen zijn en hen aandacht geven zonder hen af te leiden of af te wijzen. Verdriet mag er zijn en huilen mag! En wij als ouders moeten niet proberen om alles direct op te lossen. Nóg een dikke, vette eyeopener!

Een prachtig voorbeeld van Solter zelf over haar zoontje:

We waren naar het strand geweest en hij had een mooie schelp gevonden, die hij mee naar huis nam en op de grond liet liggen. De volgende dag stond hij er per ongeluk bovenop en de schelp ging kapot, waarop hij in huilen uitbarstte. Ik was erg in de verleiding om te zeggen; ‘Stil maar, we gaan naar het strand en dan zoeken we een andere.’ Maar ik weerstond de verleiding, omdat ik hem zijn gevoelens zou hebben afgepakt. Hij had er recht op om zijn verdriet te uiten. Dus ik hield hem in mijn armen en zei: ‘Je bent heel verdrietig, hè, omdat je mooie schelp is gebroken.’ en ik liet hem helemaal uithuilen.

Ik zou effectief in mijn auto zijn gesprongen, tot nu dan 😉.

Eyeopener 3: het gebroken koekjesfenomeen verklaart veel

Ken je de filmpjes en foto’s van kleuters die om de schijnbaar meest idiote redenen héél hard beginnen huilen? Zoals hier. Na het lezen van dit boek snap ik waarom.

De behoefte om te huilen ontstaat beetje bij beetje totdat je kind het niet meer kan inhouden. Op zo’n moment kan ieder klein dingetje aanleiding zijn tot een stortvloed aan tranen. Zoals het laatste koekje uit het pak dat gebroken is. Daarom de naam ‘het gebroken koekjesfenomeen’. De opgebouwde spanning moet er dan gewoon even uit. Je hoeft dus ook niet à la minute naar de winkel om een nieuw pak koekjes te gaan kopen 😉.

Eyeopener 4: geef aandacht en accepteer huilen na een val

Ik ging ervan uit dat als je kind valt en het begint te huilen, je het best je kind opraapt en iets zegt à la ‘Het is niet erg, het is al over.’ Maar wéér een dikke, vette eyeopener want Solter zegt dat je de gevoelens van je kind best gewoon erkent. Voor je kind is het wél erg en is het nog niet over (en als jij het tegendeel zegt, raakt je kind in de war). Je geeft je kind best je volledige aandacht en accepteert het huilen. Zonder er een drama van te maken, je blijft zelf ook best zo kalm mogelijk 😉.

Nog 2 tips…

Om af te ronden nog 2 tips die ik onthouden heb uit het boek:

  1. Alleen in slaap moeten vallen, is voor veel jonge kindjes héél moeilijk. Ze hebben nog nood aan nabijheid (can you blame them?). Blijf er gewoon bij tot ze slapen als ze hier nood aan hebben.
  2. Moet je afscheid nemen (op de crèche, school,…), leg dan uit wat er gebeurt en verzeker je kind ervan dat je terugkomt. Sluip niet zomaar weg. En probeer zelf kalm te blijven, ze voelen dat je bezorgd bent (dit hou ik goed in het achterhoofd voor de door mij nu al gevreesde eerste schooldag 😉). Als je kind moet huilen, is het beter hem te laten uithuilen in plaats van hem af te leiden.

Jennifer Van Araignien

Aletha Solter heeft momenteel 5 boeken rond aware parenting, waarvan er 3 in het Nederlands zijn vertaald.