DEEL 4: Van ondernemen naar overdrijven?

Deel 4: Van ondernemen naar overdrijven?

Als je nu pas inspringt, lees ook zeker:
DEEL 0: Waarom het tijd is voor mijn verhaal
DEEL 1: Van Elke naar vroedvrouw
DEEL 2: Van vroedvrouw zelfstandige vroedvrouw 
DEEL 3: Van zelfstandige vroedvrouw naar onderneemster

Als je een bedrijf opstart, treed je buiten de oevers van je vakgebied.
Naast vroedvrouw, was ik secretaresse, poetsvrouw, HR-verantwoordelijke…

In een tijd waarin sociale media hun plaats in de wereld intussen had veroverd, was onze missie nog steeds: Wij willen zijn waar alle mama’s zijn. En dat was steeds vaker online.
Ik vond dat we daar nodig waren.

Intussen hadden mijn opgroeiende kinderen hun mama steeds harder nodig,
terwijl ik steeds vaker met mijn gsm bezig leek te zijn. Postjes inplannen, reageren, nog snel mijn mails checken… Op vakantie vertrekken werd een helse opdracht. Ik had de dagen voordien enorm veel werk om alles gepland en geregeld te krijgen en zat in de auto nog zolang mogelijk met mijn laptop op de schoot.

Ik was afgevaardigde van de vroedvrouwenkring en vond het daarnaast nodig om actief te zijn in een aantal vakgroepen. Ergens tussendoor hadden we ook nog geheel volgens de missie vroedvrouwpakketten ontworpen. Onder Care for Education hadden we een lijn kant-en-klare pakketten voor collega’s op de markt gebracht. En dat ging goed. We waren op dreef. Hashtags als ikslaapminder werden lachend over en weer gekaatst.

Ik voelde ergens zelf aan dat ik mijn prioriteiten niet helemaal op orde had.
Ooit was er de loopbaancoach, nu werd het tijd voor een ander soort coaching.

Het was de psycholoog die voorstelde: Wat als je nu eens op vakantie gaat zonder je werk?
Die gsm en computer, die gaan niet mee.
Gewoon niet. Ook niet in de auto, of snel even als niemand kijkt. Neen.
Gewoon niet. Hoe leuk zou dat zijn?

Ok. Slik. Niet? Niet…
Challenge accepted. (Zo competitief ben ik dan weer wel.)

We vertrokken op reis. Het was februari 2017.

Joris had een playlist gemaakt met songs uit 1996.

Het jaar van Alanis Morisette, ‘He Jo Captain Jack’ & The Fugees was ook het jaar waarin we elkaar leerden kennen. Het nostalgische lijstje van mijn man brak me open.

Ik voelde heel sterk hoe snel de tijd gevlogen is.

Ik zag mezelf. En wat ik zag, deed pijn.

Wat ik zag was iemand die zich de laatste jaren compleet op haar werk had gestort.
Ik dacht aan alles wat ik de laatste jaren had gemist.

Ik leefde in een door mezelf gemaakte excel-planning en had liever niet dat mijn dierbaren teveel buiten het voor hen voorziene celletje traden. Kwamen er vrienden over de vloer, wilde ik eigenlijk liefst dat ze weggingen: ik had namelijk nog werk.

Wat was er mis met mij? Welk duister gat moest ik zo persé vullen met werk?
Hoe kon ik de essentie zo uit het oog verliezen?
Ik heb heel de rit gehuild.